نتیجه را چطور بخوانیم؟
ایندکسشدن یک آدرس از یک زنجیرهی شرطی میگذرد: صفحه باید باز شود، خزشش در robots.txt آزاد باشد، دستور noindex نداشته باشد و کانونیکالش به خودش یا نسخهی اصلی اشاره کند. این ابزار همهی این حلقهها را یکجا کنترل میکند و میگوید گوگل در وضعیت فعلی چه تصمیمی دربارهی این URL میگیرد.
کد ۲۰۰ یعنی صفحه سالم است و از نظر فنی آمادهی ایندکس. کدهای ۴xx و ۵xx یعنی خزنده محتوا نمیبیند؛ ریدایرکت هم یعنی گوگل معمولاً مقصد را جای این آدرس ایندکس میکند.
اگر مسیر صفحه در robots.txt برای Googlebot بسته باشد، گوگل اصلاً به محتوای صفحه نمیرسد؛ این مانع، قویتر از هر دستور دیگری است.
تگ متای robots یا هدر X-Robots-Tag با مقدار noindex صریحاً میگوید «ایندکس نشو». این دستور حتی وقتی خزش آزاد است هم صفحه را از نتایج نگه میدارد.
اگر کانونیکال به آدرس دیگری اشاره کند، این URL نسخهی فرعی حساب میشود و شانس مستقل ایندکسشدنش کم است؛ اگر به خودش اشاره کند، همهچیز استاندارد است.
نقشهی سایت باعث نمیشود صفحه حتماً ایندکس شود، اما کشف آن را خیلی سریعتر و مطمئنتر میکند.