نتیجه را چطور بخوانیم؟
تگ hreflang به گوگل می‌گوید «برای این محتوا، نسخه‌ی زبان/کشور دیگری هم وجود دارد». کاربرد درستش یعنی کاربر ایرانی نسخه‌ی فارسی و کاربر آلمانی نسخه‌ی آلمانی را می‌بیند؛ کاربرد غلطش یعنی گوگل کل مجموعه را نادیده می‌گیرد. این ابزار کدها را با فهرست ISO می‌سنجد، خودارجاع صفحه را کنترل می‌کند و مهم‌تر از همه، دوطرفه‌بودن اتصال را با بازکردن واقعی صفحه‌های مقصد آزمایش می‌کند.
قالب درست: زبان ISO 639-1 و به‌دنبالش منطقه ISO 3166-1؛ مثل en-us یا fa-ir. فقط زبان هم کافی است (en) اما ترکیب اشتباه مثل EN-US با حروف بزرگ نقصان نیست، ساختار خراب مثل en-GB-uk هست.
صفحه باید خودش را هم در فهرست hreflang داشته باشد؛ نبودِ این ارجاع رایج‌ترین دلیل نادیده‌گرفتن کل مجموعه است.
اگر صفحه‌ی A به B اشاره می‌کند، صفحه‌ی B هم باید به A برگردد؛ این ابزار مقصدها را واقعاً باز می‌کند و برگشت‌ها را می‌شمارد.
برای کاربرانی که هیچ زبانشان مطابقت ندارد؛ معمولاً نسخه‌ی انگلیسی جهانی یا صفحه‌ی انتخاب زبان را معرفی می‌کند.